Önce yine küs müydüm diye soruyorum kendime. Evet, yanıtı zor da olsa kendime ititraf etmeliyim; bazen,  zaman zaman… Barışmak o kadar kolay deÄŸil. Hele hep kavgaların, öÄŸrenilmiÅŸ çaresizliklerin, yanıtlanamayan kuralların "xabze diye susturulduÄŸun" içinden geliyorsan.

SavaÅŸarak yaÅŸayanların,  sürülerek göçenlerin, konamadan yok edilenlerin torunu isen barışmak hiç kolay deÄŸil. Ait olmadığı yerde aidiyet bulmaya çalışan ailenizden gelen tedirgin, güvensiz yaÅŸam öyküsü ruhunuzun, kiÅŸiliÄŸinizin dinginleÅŸmesine izin vermez.

Birey olma serüveninin ağırlığını bu özellikler daha bir zorlaÅŸtırır. Her ergen bireyleÅŸirken kimlik, kiÅŸilik sorgulamalarından bunalır. Bizler bu süreçte bunalım ötesi dağılmaya aday yola çıkarız. Bu bunalım ergenlik öncesi çocukluÄŸumuzda ilk sokak tanışmalarımızda baÅŸlar. Ä°lk karşılaÅŸtığımız çocukla tanışırken’Kimsin sen?’ sorusunu kendimize sorarız aslında.

Kimim ben?

Bu ilk yüzleÅŸme ilk çatışmadır aslında. Yanıt aramadan ilk kabulleniÅŸtir. Bazen teslimiyet, çoÄŸunluÄŸa uyma kolaylığıdır. Aslında derinlerde bir yerde takılır kalır ve ilk çatışmanın tohumu atılır. Evet kimim ben?

Türk, BoÅŸnak, Arnavut, Laz, Tatar, Çerkes herpsi bir arada. Ben –biz hangisi? Belki hepsi birden. Neden büyükler evde farklı dilde konuÅŸuyor da bir araya gelince Türkçe konuÅŸuluyor?

Böyle sorularla çimlenen çatışma tohumları kimlik, aidiyet gibi kavramlarla dallanır, yapraklanır. Kabullenip içselleÅŸtiremeden yaÅŸadığınız her yeni adım kendinizle kavganızın mayası olur. Sistem sonucu istemeden mensubu olduÄŸunuz meslek, dilediÄŸiniz gibi oluÅŸmayan yaÅŸam biçimi, ait olduÄŸunuzu hissetmekte zorlandığınız her ÅŸey kavganızı büyütür.

Sindirebildiklerinizle …mış gibi yaparak yarı mutlu, yarı mutsuz gülmeyi öÄŸrenememiÅŸ bireyler oluruz. Bir de buna ‘xabze’ nin baskısı eklendiÄŸinde ‘saygın duruÅŸ’ adına kasılan, yaşının gereÄŸini yaÅŸayamayan, iliÅŸkileri beceriksiz bocalar dururuz.

DoÄŸalımız nedir, nasıl davranmalıyız öÄŸrenemeden yaÅŸlanır gideriz.

Biraz güleç, biraz ciddi; biraz despot, biraz demokrat; bazen sevimli, bazen huysuz; bazen yapıcı, bazen hırçın aslında tutarsızlıklar arasında bocalar dururuz. Bize dokunan ve uyan olursa mutsuzluÄŸumuzu çevremize de bulaÅŸtırırız. Kimse olmadığında kendimizle didiÅŸir dururuz.

Barışmak, barışmalı, barışılmalı, kendimizle, çevremizle. HerÅŸeyden önce kendimiz için.

YüzleÅŸmek, kabullenmek; galiba bir tür büyümek ve olgunlaÅŸmak olsa gerek.