BoÄŸazında o bildik acı tatla uyandı birden. Çalar saatin çalmasına daha 20 dakika vardı. Son zamanlarda iyice artmıştı uykusuzluÄŸu. Bütün gece bin dereden su getirerek gizlendiÄŸi yerden bulup getirdiÄŸi uykusuna 2 saatten fazla sahip çıkamıyordu. Hava henüz aydınlanmamıştı. Yataktan çıkmadan bir sigara yaktı, kibritin aleviyle yüzünün duvarda oluÅŸturduÄŸu gölge içi kadar siyahtı. Gözlerini tavana dikti, aklında düÅŸünecek bir ÅŸeyler bulmaya çalıştı. Yarım saat sonra gideceÄŸi iÅŸ.
İşe giderken uğrayacağı pastane.
Ä°lçenin meydanında yanından geçecek olan kuaför kız.
Aklının içerisinde bir müddet dördüncüyü aradı, bunların hiçbiri üzerinde düÅŸünülecek ÅŸeyler deÄŸildi çünkü. Her sabah aynı sıradanlıkla, hiç deÄŸiÅŸmeden gerçekleÅŸen ÅŸeylerdi. Dördüncüyü bulamadı. Dördüncüyü bulamamanın sebeplerini düÅŸünmeye baÅŸlayacaktı ki durdu birden. Daha önce de defalarca yaptığı gibi, bu yüzleÅŸmeden kaçtı. Bu kaçış kararını farkında olarak verip vermediÄŸini kendisi bile bilmiyordu. Sadece kaçıyordu.
Sigarası bitmiÅŸti. Saatin çalmasını beklemeden giydi üstünü. Pantolonu akÅŸam çıkarılırkenki özensizliÄŸin izlerini taşıyordu. Ä°çindeki sıkıntının bir an bulunduÄŸu oda olduÄŸunu düÅŸünüp aceleyle attı dışarı kendini. Dışarıda hava aydınlanmıştı. Koca evreni aydınlatan güneÅŸ içindeki karanlığa zerre kar etmemiÅŸti. GideceÄŸi yere geç kalıyormuÅŸçasına hızlı adımlarla yürümeye baÅŸladı. Kentte iÅŸe gidenlerin telaşına inat bir eylemsizlik vardı, sonra bunun eylemsizlik deÄŸil sıradanlık olduÄŸunu anladı. Aynı sıradanlıkla, aynı gün, aynı saatte, aynı telaşı yaÅŸayan kent kaderine razı gibi duruyordu.

…