Küçüktü…Daha 13 yaşında. AÇILIM falan bilmezdi Ceylan. Belki bildiği tek açılım köydeki amcalarının, dedelerinin lastik ayakkabıdan köseleye geçme yolundaki büyük açılımıydı. Zaman zaman helikopterler köyüne bombalar yağdırır anlam veremezdi ABD mi terörist avında yoksa Türkiye mi Kuzey Irak’a giriyor; savaş mı çıktı yoksa Pe-ke-ke mi ateşkesi bozdu? Bilmiyordu… Televizyondan izledikleriyle babasının anlattıklarını birleştirmeye çalışıyor yine de puzzle’ın hiçbir parçasını adamakıllı yerine oturtamıyordu. Etraftan silah sesleri ve pervane uğultuları gelmeyince sular duruldu diye düşündü Ceylan. Annesinden izin istedi ve dışarı çıktı. Uzun zamandır bu kadar ÖZGÜR hissetmiyordu kendini. HAYDİ KIZLAR OYUNA! diye diye o kadar yorulmuştu ki gün boyu koşuşturmaktan, en sonunda eve doğru yöneldi ve seslendi:

“Anne bana makarna pişirseneeeee”

Biraz fazla AÇILMIŞ olacak ki, NERDEN GELDİĞİ BİLİNMEYEN(!) bir havan topu küçücük bedenini bir anda paramparça etti. Sonrasını ise hiç hatırlamadı Ceylan. Ne annesinin arkasından döktüğü gözyaşlarını ne de arkadaşlarının o anlamsız bakışlarını.

Savcı, can güvenliğim yok diye olay yerine gitmedi. Asker, suç işlemiş olmanın verdiği korkuyla ortalığa bile çıkmadı; küçük çocuklar gibi saklandı. Otopsiyi de hastanedeki temizlikçi yaptı. Öyle ya, ses çıkaranların temizlenmesi lazımdı. Özellikle de BAŞKA DİLDE SES ÇIKARANLARIN. Gazeteci yazmadı, haberci göstermedi, muhalefet eleştirmedi, iktidar AÇILMADI. Her zaman olduğu gibi herkes ÜÇ MAYMUN’u oynadı. Üç mü, beş mi artık kimse sayamadı. Toplumun yarısı olanlardan bihaber, yarısı da vicdanından bihaber kaldı. Daha doğrusu 70 milyon sınıfta kaldı.

Yalnız, hikayenin bundan sonrası daha garip bir hal almaya başladı.

Milyonların vicdanı rahat olsa da, Tanrı’nın vicdanı küçük Ceylan’ın bu durumuna razı olmadı. Ve şu ana kadar yapmadığı bir şey yaptı. Bir şans daha verdi Ceylan’a:

“Dünyaya geri göndereceğim seni. Ama bir şartım var etnik kimliğini bu sefer sen seçeceksin” dedi.

Tüm şaşkınlığına rağmen kabul etti hemen küçük. Öyle ya; yolun başındaydı, dönmesi gerekiyordu. Daha çok oynanacak oyun var. Saklambaç, köşe kapmaca, sek sek…

Tanrı, elinin ucundaki dünyayı çevirmeye başladı yavaşça ve Ceylan’dan parmağıyla rastgele bir yeri işaret etmesini istedi. Ceylan sabırsızca hemen bir yer gösterdi:

“Burayı istiyorum amca burayı”

Tanrı ise :

“Ne yaptın sen kızım? Burası Çeçenistan…”