Moskova’da 2 bomba patladı… 46 kişi öldü… 46 insan evladı!
İnsan insana bunu yapar mı?

Kaç yaşında ki özbeöz Çeçen anneme “eylemi Dokka Umarov üstlendi” dediğimde, “o adam Çeçenlerin yüz karası oldu” dedi bana. Çeçenlerin yüz karası…

Evet Dokka! Zalimlerden oldun…
Zalimsin Dokka!
Öldürdüğün bir tek kişiyi bile tanımıyordun. Bir teki bile sana silah doğrultmamıştı. Allah bir tekini bile öldürmene cevaz vermiş değildi. Ama sen her ne hikmetse onun adına öldürdün… Çeçenlerin savaş geleneği böyle bir saldırı yapmana asla müsaade etmezdi. Ama her ne hikmetse sen onun adına da öldürdün… Allah ve Çeçenler iki cihanda da yakandadır unutma Dokka… Çünkü zalimsin… Çünkü adımızı kirlettin…

Ama…

Terör bugün dünyanın her yerinde aynı sebepten doğuyor. Bunu bilmeli… İflah olmaz bir hırsla ve hiç durmadan öldüren, öldüren, öldüren insanoğlu yüzünden. Çalan, çırpan, gasp eden, kirleten, sömüren ve arkasında hiç kuşkusuz bir enkaz bırakan insanoğlu…

Bombalarla, roketlerle, kimyasal silahlarla, tanklarla, uçaklarla, binlerce düzine askerle, yada babadan kalma yöntemlerle işkence ederek, hem de yıllar yıllar boyunca her türlü vahşi şekilde işkence ederek katledilen insanların acısını kimse anlamıyor. Afganistan’da, Irak’ta, Keşmir’de, Somali’de, Sudan’da, adını sayamayacağım nicelerinde ve ille Çeçenya’da Allah’ın her günü katledilen yüzbinler için hiç kimse parmağını bile kıpırdatmıyor. Paramparça edilmiş bedenlerin çığlığını bir tek kişi bile duymuyor. Hatta kimse yadırgamıyor bile artık bu ölümleri. Adeta bir alın yazısıymışçasına omuz silkiyor, kasabın önüne yatırılan koyunların ölümü kadar doğal buluyor katliamları.

Ne zamana kadar?

Ta ki artık acıdan insanlığını kaybedecek duruma gelmiş mazlumlar, sessizce ölmek yerine katillerine de bir galiz küfür savurarak ölmeyi tercih edene kadar…
O anda ulumaya duruyor insanlık…
Efendim bu terördür!
Lanetliyoruz!
Kınıyoruz!
Bunu yapanlar insanlıktan çıkmıştır!!!
Anma törenleri düzenleyelim!
Fetvalar alalım!
Bildiriler yayınlayalım!
Tekrarına müsaade etmeyiz!
En sert şekilde cevap verelim!
Bunu düşünecek olanları bile ortadan kaldıralım!…

…

Daha ne ensesi kalın yorumlar, sahte gözyaşları, insanlık nutukları, kınamalar, bildirgeler, ziyaretler, eylemler, törenler…

Tiksiniyorum senden insanlık!
İğreniyorum ikiyüzlü üzüntünden.
Midemi bulandırıyor, siyah gözlük camları ardından döktüğün timsah gözyaşları…

Çeçenya’da katledilen 300 bin kişi için gıkını çıkarmayan sen, katillerin her kaybında kınama nöbetlerine tutuluyorsun ya yüzüne tükürmekten bile imtina ediyorum her seferinde…

Oysaki aynısı senin başına gelse, sen farklı bir şey yapacağını mı sanıyorsun?
Ananı, babanı, kardeşlerini, eşini, çocuklarını, arkadaşlarını, komşularını, her gün suladığın çiçeğini, boncuk gözlü kedini, aşağı parkta ki 200 yıllık çınarı, işe giderken üzerinden geçtiğin taş köprüyü, yediğin ekmeği, içtiğin suyu, solduğun havayı, her şeyi, her şeyini katletseler sen farklı bir şey mi yapacağını sanıyorsun?

Öyleyse aklına turp sıkayım insanlık!

Tiksiniyorum senden…
İğreniyorum ikiyüzlü üzüntünden.
Midemi bulandırıyor, siyah gözlük camları ardından döktüğün timsah gözyaşları…

Allah’tan bize reva gördüğü her şeyi, senin de başına yollaması için öyle içten bir beddua etmek istiyorum ki üzerindeki lanet bin yıl kalkmasın, acıdan buruşmuş yüzün bir daha gülümseyemesin…
Ama Ya sabır çekiyorum her seferinde…
Ya Sabır Rabbül Alemin!
Beni delice küfür ettiğim insanlıktan nasipsizlere benzetme…
Beni insanlığımdan çıkarma…

Sen bu satırları okurken bile 20 bin masumun Çeçenya’da ki hapishanelerde geceli gündüzlü işkence gördüğünden habersiz okuyucu! İnsan nasıl terörist olur merak mı ediyorsun?
İşte böyle!
İşte aynen böyle…
Zembereğin koptuğu noktada…