Atmayanlar için; birinci adım, ikinci adım.

Yazıyı bu iki büyük adamın sözleri eÅŸliÄŸinde okumanız önemle rica olunur.

YataÄŸa uzandı, gözlerini tavana dikti. Aklından eski sevgililerini geçirdi. Yüzlerini hatırlamaya çalıştı tek tek. Kiminin gülüÅŸüne vurulmuÅŸtu, kiminin lüle lüle saçlarına. Hepsine de "aşık" olmuÅŸtu.

AÅŸk olunabilen bir ÅŸeydi.
Hepsi de bir ÅŸekilde bitmiÅŸti.
AÅŸk bitebilen bir ÅŸeydi. Taa ki tüm ezberleri bozulana kadar…
Sen.
O kadar çok sıfatın var ki…
O kadar çok anlamın var ki…
Sen.
Devler ülkesinin küçük prensesi.

AÅŸk, bencil bir duygudur. Ortaya çıktığında haberi bile olmaz kimsenin, yürekle halleder iÅŸini. DiÄŸer organlar bihaberdir olanlardan. Olduktan sonra öÄŸrenirler ancak. O dönem pek söz hakları bulunmaz ama olsa itiraz edecek birileri çıkar genelde. Akıl, mantık iÅŸi deÄŸildir sevmek. O yüzden yüreÄŸin bu vurdumduymaz tutumuna hallenirler içten içe. Bir ÅŸey diyebilecekleri ana kadar susarlar, ama mutlaka derler diyeceklerini.

Ezberbozan demiÅŸtim ya hani ilk o zaman fark ettim bunu. Akıl, mantık, yürek bilimum organın oy birliÄŸiyle geçti bu sevgi. Olacak iÅŸ deÄŸil diye düÅŸünmüÅŸtüm ilkin. Bu birliktelik bir çok ÅŸeye gebeydi, öyle de oldu.

Ä°lk önce akıl karıştı iÅŸin içine, ruhla bir anlaÅŸma yapmışlar. Kalbe gittiler: "Tek başına götüremezsin bu iÅŸi, isteklerimiz var."

Ezberbozan

"Yalan olmayacak öncelikle. Sadece gerçeÄŸi çarpıtmak deÄŸil, gizlemek de dahil buna. Ne düÅŸünülüyorsa o söylenecek. Bütün maskeler çıkarılacak yanındayken. Ruh çırılçıplak olacak. Biliyoruz biraz riskli ama baÅŸka türlüsü olmaz. Bu, baÅŸka zaman yapılamaz, ÅŸimdiye kadar gördük bunu. Ya ÅŸimdi ya hiç!"

Olmadı.

Bana, tüm yaÅŸanmışlıklarıma aykırı kararlar aldıran o kaçamak bakışlar kendisine aynı gücü vermemiÅŸ demek ki.

Bitti. Onun dünyasının bir parçası olduÄŸumu hissedemeden bitti.

Sonrası malum, adabıyla acısı yaşanacak ve miyadı dolunca da bitecekti.

Ezberbozan.

Bitmedi. Seni unutmak mı istememdim, istedim de unutamadım mı bilmiyorum. Sonucun aynılığının süreci kifayetsiz kıldığı bir durum. Seni sensiz yaÅŸamaya baÅŸladım. 3. sınıf aÅŸk romanlarının tabirlerine benzedi biliyorum ama burada kullanılma amacı cümlenin romantikliÄŸi deÄŸil, gerçek anlamı.

Çok sıradan ÅŸeyler yapıyorduk seninle. Ne kadar garip deÄŸil mi? Her ÅŸeyi yapabilirdik oysa ki. En romantik akÅŸam yemeklerini yiyebilir, en güzel gün batımlarını izleyebilirdik. Her birimiz kendi hayal dünyamızın Tanrısıydık nasılsa. Ama olmadı. Seninle ilgili kurduÄŸum hayallerin hiçbirinde dünyanın en güzel yerinde deÄŸildik ama ben oradaymışız gibi hissettim hepsinde.

Kaldırımlarda yürüdük beraber, maÄŸazaların vitrinlerine baktık.

Çarşıda buluÅŸtuk bir gün, ufak bir kafede yeÅŸil çay içtik.

Geçen yine sabahın kordon saatinde aynı yerde kahvaltı yaptık.

Gece televizyon izlerken uykuya dalmışsın, ufak bir battaniyeyle üstünü örttüm, uyandırmadım orada kaldın.

Ezberbozan.

Bitmez bu yazı, bu adımlar bitmez.

Akla gelen onlarca kelime korkudan dile bile ulaÅŸamıyorken kaleme daha fazlası düÅŸmez.

Nazım'a bırakalım kendimizi. Önce çıkıp "Bence artık sen de herkes gibisin"  desin, sonra da "Yüz yıldır geliyorum ardından".

Tutarsızlığımıza, zayıflığımıza, acizliğimize, kabullenemediklerimize, insanlığımıza vursun Nazım belden aşağı.

Not: Yazıdaki tüm karakterler hayal ürünüdür. Anlatımdaki 3. tekil <–> 1. tekil ÅŸahıs geçiÅŸleri anlatımı güçlendirmekten baÅŸka bir ÅŸey deÄŸildir.