Ahh…

Nasıl yoğun bir cız etme.. Şimdi bir evlat daha mı anneciğinden koptu.. Yazdan kışa geçişle, kıştan yaza geçiş doğanın silkelenişi derler

- bir yeni uyanış sürecine hali ve direnci olanın atladığı, artık takati kalmayanların da bir önceki zamanda kaldığı.

Ölümler de bu mevsimlerde olurmuş çoğunlukla. Doğa silkinişiyle insanları da silkermiş eteklerinden. Şimdi laf mı bu

– biz diğer zamana sözüm ona atlayabilenler –

atlayabilecek miyiz ki önceki zamanda bırakınca sevdiklerimizi. — Ölmekle yaşamanın farkı işte her zamanda olmakla bazı zamanlarda olmak

- çünkü giden kendinden önceki zamanda kalıyor.

Diğer zamana geçenlerse her kalanla birlikte geçmiş zamanda bir parçasını bırakarak-

Her kalanla birlikte biraz daha küçülerek, eksilerek, parçalanarak…

İnsan yaşamak istiyor içgüdüsel olarak, her silkinişte hep bir sonraki zamana atlayabilmek- Yani bir meziyet olarak görülebilir belki doğal seleksiyonda elenmemek

-Ama her diğer zamana atlayışta geçmiş zamanlarda bıraktığımız parçalarımız daha da kabaran bir yığın.

-Bir gün bir bakmışsın en başarılı ve dirayetli olan sen- son zamana atlayışında kala kala kalan sen unufak-

Belki de zamanında kalmak en iyisi o yüzden. Ardında bıraktığın parçalar senden büyük hale gelmeden.

-Belki de “evlat acısı göstermesin” “sıralı ölüm olsun” deyişleri hep bu yüzden.

-Hoşluğunla kal geçmiş zamanda Nermin Teyze,

küçüğün’ün sende/senle kalan parçasına iyi bak…

dizlerimin üstüne oturdum,
dizlerimde ellerim.
ikisi konuştu içerde, biri ağladı/sarıldı diğeri sessizce. Ben tahta kapının önünde, ellerime baktım bekledim.

ikisi anladı birbirini, /ah benim içim nasıl bağırıyor ahh diye, sen anla-yabildiğin için onu/
ahh..

tırnakları yok ikisininde parmaklarında

ben oturdum tahta kapının önünde dizlerimin üstüne,
ellerim dizlerimde

-ellerime baktım
———————————–
baktım ki tırnaklarım ellerimde-

İşte böyle başladı posta kutusu ile ilişkimiz. Şimdi hatırlamıyor kimse ama; bayramlar, doğum günleri ve yılbaşından önce ailecek listelerimizi hazırlar ve tebrik kartı almaya giderdik. Salondaki büyük yemek masasına yayılır sevdiklerimize kartlar yazardık. O günler yaklaştı mı bizim evdeki telaşımız gibi posta kutusu da hareketlenirdi. Bize de rengarenk çeşit çeşit kartpostallar ve mektuplar gelirdi.

Her yıl benim boyum uzadıkça bir törenle posta kutusunu da yukarı asardık. Önceleri kuzenler ve aile büyükleri ile mektuplaşırdım. Sonra mektup arkadaşı olmak isteyenler için bir duyuru yapıldı okulda… Brezilya’dan bir mektup arkadaşım vardı. Posta kutusu da benim gibi hatırlıyordur o günü. Zarfın üzerindeki pullara elimi sürmüş, kimbilir ne yollardan geçti de bana kadar gelebildi diye düşünmüştüm. İlk kez bu kadar uzaktan bir şey geliyordu bize, posta kutusu ve bana…

Derken şehir değiştiren arkadaşlar ve yitirilen aile büyükleriyle posta kutusunun misafirleri de değişmeye başladı zamanla…

Hatta pulsuz mektuplar bile gördü posta kutusu… Neydi alt mahalledeki o çocuğun adı, kocaman gözlüklerinin ardından tombul parmaklarıyla yazdığı aşk mektupları bırakırdı okul dönüşü posta kutumuza… Üzeri boya kalemleri ile resimlenmiş zarfı özenle açar, keyifle okur, biraz gülüşür, ardından hiç açılmamış, hiç ilgi çekmemiş, ilgilenilmemiş gibi geri bırakırdım posta kutusuna… Tombul Nedim sinsice kapımıza gelir posta kutusunu yoklardı. Yakalandığında da binbir bahane uydururdu, saklanbaçta oraya saklandığı, kaçan topunu almaya geldiğini… Hatta bir keresinde annesinin evde olmadığını ve kapıda kaldığını söyleyip içeri bile girmişti. Posta kutusunda hep kendi mektuplarını bulurdu Tombul Nedim. Ama hiç küsmez yeniden yeniden yazardı…

Üniversiteyi kazandığım haberini de posta kutusu verdi bize, önümüzdeki birkaç yılı yurt dışında geçirecektim. En son beni uğurlamak için evden çıkarken, babam posta kutusunun önünde durdurdu beni, boş bırakma sakın… Yaz bize…

Dört yılda çeşit çeşit ülkenin pullarını taşıyan, çeşit çeşit farklı yol izlemiş mektuplar ve kartpostallarla doldu taştı posta kutusu… Ben de gittiğim yerlerde çeşit çeşit geçici posta kutuları edindim. Biri okul binasında öğrenciler için kiralanan ufak ve hiçbir estetik içermeyen bir posta kutusu, biri şehir postahanesinden tutulmuş anahtarı yuvasında dönmekte her seferinde zorlanan ve her seferinde posta memuru tarafından açılmak zorunda kalınan bir posta kutusu, biri Amerikan filmlerindeki gibi evden uzakta, bahçenin girişinde duran kuş yuvası gibi bir posta kutusuydu…

Yine de evime dönüp geldiğimde kapıda beni karşılayan ilk tanıdık iz işte mavi posta kutusuydu ve sanırım diğerlerinden hep farklıydı. Yalnız geçen zaman içinde rengi solmuştu.
Gelişimin ertesi günü yerinden çıkarıp götürdüm babamın önüne… Güzelce zımparalayıp, boyadık yeniden ve artık boyum daha fazla uzamadığından aynı çivisine astık tekrar.

Birkaç yıl içinde çalışmaya başladım ve evlendim. Posta kutusu olmayan bir evim, hiçbir zaman mektup yazmamış olan bir eşim ve posta kutusunun eksikliğini hissedemeyecek kadar koşuşturmacalı bir hayatım oldu. Nereye koşturuyorduysam bu kadar, babamın dediği gibi kimseyi aramıyor olsam gerek ki, kimse de olmayan posta kutuma bir şey göndermiyordu zaten.

Evliliğimin üçüncü yılında anne ve babamı bir trafik kazasında kaybettim. Çocukluğumun geçtiği, demir bahçe kapısının adeta, yıllar içinde büyüyen limon ağacına açıldığı evimize gidemedim uzun zaman… Yaklaşık bir yıl sonra da eşimden ayrıldım. İçine doğduğum ve kendi kurduğum ailemi kaybetmiştim. Artık koşuşturacak isteğim de enerjim de yoktu. Yalnızlığım ve ben dımdızlak kalmıştık. Üstelik bir posta kutum dahi yoktu, bir sonbahar günü yağmur yemiş mektuplar sunacak…

Babamın sözlerini hatırladım tekrar ve eve gitmeye ilk kez cesaret edebildim. Beni ilk karşılayan posta kutusu oldu, elimi içinde gezdirdim. Bir kaç eski tarihli fatura, sonbaharda uçuşmuş birkaç yaprak parçası ve alt caddeye açılan pidecinin reklam broşürü çıktı çıka çıka.

Evimden, kendimden ve hayatımdan ne kadar uzak kaldığımı farkettim o gün. Çocukluğumun geçtiği eve geri dönmeye karar verdim. Eve her giriş çıkışımda posta kutusu sanki babamın sözlerini seslendiriyordu bana.. Ansızın aramalara ve tekrar yazmaya başladım eski dostlara ve hatta yeni arkadaşlara da, kimi geri yazarak karşılık verdi, kimi nostaljik buldu. Artık mailleşiyorduk ya… Baharın gelişiyle günbegün iyileşmeye başladık posta kutusu da ben de…

Eski yeni evime döndüğümün 4.ayında bir gün postakutusunda, yine üzeri boya kalemleriyle boyanmış fakat bu kez pulu da olan bir mektup buldum. İstanbul’dan geliyordu. Mutfak masasına kurulup bir yandan kahvemi yudumlayıp bir yandan mektubu okudum. Tombul Nedim’di… Eve döndüğümden ve başımdan geçenlerden haberdardı, “eve dönmüşsün, hayata da dön” diyordu… Ve küçükken yazdığı mektuplardan küçük parçalar yapıştırmıştı mektuba.

Bir süre durduktan sonra ilk kez yazdım Nedim’e. Sayfalarca ağladım, anlattım, güldüm, tekrar ağladım mektubumda… Derken bir mektup daha, hadi bir cevap daha, arada kartpostallar, Tombul Nedim’i görsem hatırlar mıydım bilmiyordum ama 3-4 günde bir yazışır olduk… Posta kutusundan her kredi kartı ekstresi veya faturaya inat bir de Tombul Nedim zarfı çıkıyordu. Her defasında boya kalemleriyle elle resimlenmiş.

Tekrar yazdıkça tekrar yaşamaya başlamıştım. Bir gün kapıda bir tıkırtı duydum. Yüzünü yandan gördüğüm bir erkek posta kutusunu karıştırıyordu. Hiddetle kapının aralığını genişlettim. Adam utançla bana dönüp teslim olmuşçasına ellerini yukarıya kaldırdı. Uzun boylu, dalgalı saçlı, kemik gözlüklü ve elinde boya kalemleriyle boyanmış bir zarf tutan bir adamdı karşımdaki. Şaşkınlıkla “Tombul Nedim” diyiverdim. Artık tombul olmayan Nedim yanaklarını şişirerek eski tombul halini hatırlatmak istercesine gülümsedi. “Kapıda kaldık” dedim “gelsene içeri”…

Nedim o gün içeri geldi… Ne de güzel geldi… İyi ki geldi… Evim artık ikimizin evi, posta kutusu artık ikimizin posta kutusu, yine de birbirimize elle boyanmış mektuplar bırakıyoruz içine…
Ocak’10-izmir

Hafızamı zorluyorum- ben ne zaman özgür oldum? , ben ne zaman özgürdüm? , özgür oldum mu?

Ben hiç özgür olmadım aslında… Çok yakınındayım sandım ama bana sunulan seçenekler içinde seçim yapabilecek kadar özgür oldum ya da bana verilen sınırlar dahilinde…

İnsanoğlu hiçbir zaman salt özgür olamadı ki… Babanın müsaade ettiği kadar özgürsün, ya da kocanın kabullenebildiği kadar. Olmadı mahalle baskısının kaldırdığı kadar özgürsün… Milletin, büyük adamların hesaplarına uyduğu kadar özgür, ülken onların çıkarlarına geldiği kadar bağımsız… Dilinin izin verdiği kadar özgür düşüncelerin, ve dili kuranların düzenlediği anlamlar dahilinde…  Cebinin zenginliği kadar özgürsün yaşam koşullarını belirlemeye… Bilgiye sahip olduğun kadar özgürsün, bilginin iktidarlarının bilmeni istedikleri arasında… Sana sunulan seçenekler kadar seçme özgürlüğün ve sonuçlarına katlanabildiğin kadar… Bir denizi kucaklama özgürlüğün, yandaki adam sana garip garip bakmaya başlayana kadar… Kendi zincirlerini kırabildiğin kadar özgürlüğünün sınırları…

Hafızamı zorluyorum da… Özgürlük beni aştı sanırım… Özgürlük ve ben karşılıklı birbirimizin boğazında takıldığımız bir lokma…

Dizimize kadar çiçekler olsun
ve bir türlü göremeyelim tarlaların sonunu.

Bulutlar var diye surat asılmayan,
Bulutlardan hayal kurulan bir yere gidelim.

Alabildiğine yeşil olsun,
Alabildiğine mavi…
Pastel boyalardaki gibi değil de;
zeytindeki, denizdeki gibi..
Genetiği değiştirilmiş kırmızı değil de;
dağ çileği rengi olsun topladığımız.

Hadi, hadi
hiç oyalanma, kalk gidelim
kimsenin bizi yargılamadığı, yönetmediği,
yargılamaya ve yönetmeye çalışmadığı,
hakkımızda ahkam kesmeye kalkmadığı bir yere…

Bize sahip olmak isteyenlerin olmadığı,
Kendimize sahip çıkmak için
bunca didinmemiz gerekmeyen bir yere gidelim.

Öyle olmalı, böylesi uygun, şu da gerekli’leri bırakalım arkamızda.
Dingin ve sakin-
Gürültüsüz ve patırtısız.

Bir şey kanıtlanması gerekmeyen,
İhtiraslar ve hırslardan uzakta,
hatta zamanın da- hayattan kaçmak yerine yaşamayı beklediği,
günün geceden kalabalık ve yorucu,
gecenin günden kasvetli ve yasaklı olmadığı bir yere gidelim.

Geniş tarlaları olsun dedim ya hani,
Diz boyu başaklarında çocuklar;
koşsun,
uçurtmaları uçsun havada,
kendileri mayınlarla havaya uçmasın.

Kalk- kalk- kalk!
Hiç durma-
Hemen gidelim buradan.
Kimsenin dininin, renginin, milliyetinin olmadığı,
olsa da değerinin bunlar üzerinden biçilmediği
bir yere gidelim.

Suyun, sesi dinlenebilecek kadar bol olduğu,
tükenmediği bir yere gidelim.

Ayakkabıyı, çantayı,
9.5 punto topuğu, kravatı atıp,
toprağa ve çamura bulanalım.
Üstümüz başımız pis olsun
kirlenelim doya doya
ama gözlerimizin içine bakabilecek kadar
temiz kalsın bakışlarımız.

Şık ve en olanları bırakıp gidelim
İlkel ve derme çatma bir yere n’olur…

Daha çok, daha az, daha güzel, daha çirkin..
“daha” kavramının ve doymaz karşılaştırmanın
öğrenilmediği, bilinmediği bir yere gidelim.
Kalıpların dışına çıkınca
Her şeyin tek ve biricikliğini fark edebilen gözlerin olduğu
Bir yer bulalım

Keyfimiz yoksa surat asabileceğimiz
veya mutluysak havalara zıplayabileceğimiz,
mesai saati yüzünden kendimizi ve birbirimizi
ertelemeyeceğimiz bir yere gidelim hemen.

Evimiz de olmasın, arabamız da
hiçbir şeyimiz olmasın.
Hiçbir şeye sahip olunmayan bir yere gidelim.

Hadi kalk.
Al beni kağıdın-kalemin başından,
gidelim buralardan…
Lütfen…
-hemen…

Gidelim
ve sonra
-duralım- orda…

Artık her şeyin rant için yapıldığı bir dönemde, kişisel gelişim de bir rant aracına döndü. Okudukça, aydınlandıkça, bir şeylerin özüne varıp yalınlaşacağımıza karmaşıklaşıyoruz git gide. Ve bu karman çormanlıkla, bir şeyler bilmenin, entelektüel bir birikime sahip olmanın, sosyal bir duruş benimsemiş olmanın verdiği haklı silahlarla saldırıyoruz çevremize.. Merak ediyorum biz olmaya, olgunlaşmaya çalışırken, ilkelleşip, kibar saldırganlara mı dönüyoruz acaba. Araçlar ve yöntemler değişiyor ama yaptığımız hala birilerini ezmek, yargılamak, bir şekilde iktidar kurmak çabası. Bilgiyle ezmek, eleştirel bakış ayağıyla aşağılamak, yargılamak, bilgi ve birikim ile iktidar kurmak…
Hem çevremizde yarattığımız etki, hem kendi içimizde, bir türlü sonu gelmeyen bir dinememek, dinginleşememek, huzurlanamamak..

Merak ediyorum acaba kurbanlarımıza mı acı veriyoruz daha çok kendimizi mi kurban ediyoruz farkında olmadan..

İnsanların gerçeklerini, inançlarını ve hatta duygularını yargılamaya ve onlar adına doğru ya da yanlış yolda olduğuna karar vermeyi nasıl da hak görüyoruz kendimize. Ve “sen de bir gün benim şu anda düşündüğüm noktaya geleceksin, ben senin yaşayacaklarını ileri sarıp, sonuca ulaştırdım, yargıyı verdim amaaa çabalama şimdilik sen anlamazsın” içeriğinde yarı acıma yarı ezen-sevecen bir tavır takınmayı ne de güzel beceriyoruz..

İyi kötü mürekkep yalamış yutmuş, birkaç ortama girmiş çıkmış, sonunda da kendimize kendimizce bir yol tutturmuşuz ya, bir de modern düşünce kisvesi altında süslemişiz tutturduğumuz yolu.. Bizim gibi olmayan, biz anlamayanları, ya da bizim anlayamadıklarımızı nasıl da yargılama infaz etme sevdalısıyız..

Öyle bir entelektüel güvenimiz var ki; başkalarının inançlarına, yaşayışına, aşklarına, kararlarına müdahale etme, paldır küldür üzerine konulup çıkarımlarda bulunabilme hakkı veriyor bize.. Hem de bütün bunları bir entellektüelin eleştirel tespitleri olarak atıyoruz ortaya..

Gerçekten nerden buluyoruz bu güveni.. Okuduğumuz hangi kitap yaşamın sır formülünü açıklayan, hangi deneyim bizden bir başkasının gerçekliğini inkar etmemize kaynaklık edebilen?

Gerçekten yazık, okunan onca satır nasıl okunmuş kimbilir..

Çoğu kişiyi dişlilerine takmış, hiçbir şeyle durup yüzleşmesine izin vermeden döndürüp duran çarkın bir ucuna ben de takıldım. Yarılmaya bakınız ki – bir o kadar içini görerek ve istemeyerek ama işte bir o kadar uzun zamandır bunu bekleyerek..

İnsan uyum sağlıyor. Zorlanıyor ama uyum sağlıyor. Uyku çekiyor, beden direniyor, bünye kaldırmıyor ama sonunda alışıp, uyum sağlıyor. Uykuya söz geçirip, bedene hükmetmeye başladıkça, korktum çarka kapılıp, yüzleşmemeye de alışmaktan.

Korkuyorum hatta..

Uyum sağlıyor insan ama değişmiyor aslında.. Uykuyla kavganın beşinci gününde huzursuz insan başlıyor huzursuzlanmaya. Başlıyor şunu yapmadım, bunu yapmadım, şunu bir yere vardırmadım, bunu yazmadımlara.. Huzursuz insan  kıpırdanıyor işte yerinde, en azından bacağını sallamadan edemiyor masanın altında..

Hep huzura ulaşmaya çalışan bir kişi olarak ben bu kez huzur-suzluğuma minnettarım. Umudum huzursuzluğumun kapılmak üzereyken beni çarktan çıkarması..
…………………………………………………………………………………………………

Bir kitaptan geçtim; “uykusuzluk”..  Bir kez daha çok şikayet ettiğimiz yoksunluklar, olumsuzluklar, tam ters açıdan bir bakışla olumlu şeyler olabilir aslında..
Uykusuzluk örneğin; bunca yoran ve sömüren bir işleyişte uykusuzluk çekmek iyidir aslında.. Uykusuzluk çeken cebelleşiyordur bir şeylerle ve huzursuzdur. Huzursuz olanın harekete geçmek ve arktan çıkmak için, en azından kafasını çarkın dışında tutabilmek için hala umudu vardır çünkü..
………………………………………………………………………………………………..

Yoksunluk ve olumsuzluklarıma; uykusuzluk ve huzursuzluğuma minnetle..
Döndüm ben..

Çünkü kişi görür ve bilir ki, – sen de şimdi gözleri satırlarıma değen, sen de bilirsin yaşarsın ki- kişi “oldum” dedikçe, şu düşlere ayak uyduramayan hayatın kurallarına göre “adam oldukça” daha az konuşur olur. Sükut altın olduğundan değil de, anlatacak değerli bir şeyi olmadığından. Düş kurmayı çoktan unuttuğundan. Ve gitgide kuruduğundan.. Bak etrafına.. Anlatacak değerli bir şeyi olmayan, düşü kalmamış kişiler sarmış etrafını.
Yanındakini –de- beslemeli kişi, besleyebilmeli… Ama birini besleyebilmek için önce kendini beslemeli. Yalnızlığını beslemeli, hayallerini beslemeli, yeteneklerini beslemeli, düşüncelerini beslemeli, zevklerini beslemeli, duygularını beslemeli… Ancak kendini besleyip, doyuran kişi çünkü, başkasını besleyebilir, başkasına bir şey sunabilir. Başka bir yerden bakınca kendisini beslemeye çabalayan kişi ancak, kendine bir şey sunanı fark edebilir, sunulanın değerini anlayabilir.

Çünkü gözleri satırlarımda dolanan kişi- ola ki kendini besleyebilen azınlıktansan, bunu da bilirsin ki, sen bir düş uzattığında,  “adam olmuş”lar küçümseyerek bakar sana, sağ omzunun üzerinden hani.. elinde düş’le kalakalırsın..

Ne çok bahanesi var kişinin- en başta kendisine karşı. Ne çok bahane kendi düşleri adına..  Kendini beslememek, kendini gerçekleştirememek karşısında bu ne çok bahane, bu ne çok kendini kandırma..

Hala vazgeçmeyip zırvalarımdan, yazıyı okuyan kişi, sen de bilirsin bu yazdıklarımı aslında, herkes bilir ya aslında, herkesin bir meşru nedeni vardır kendini unutmaya, düşlerinin peşini bırakmaya. “Adam olmak” zor iştir ya düşlerine sahip çıkmak daha zor iştir. Gel gör ki, adam olmanın primi çoktur. Kendin korumak, kendin kalmak ise beş para etmez.

Kendine değer vermek gerek. Birken iki olmak için; önce bir olmak gerek ya. Aynı o hesap işte. Başkasına değer verebilmek, değerini görebilmek için önce kendine değer vermek gerek.
Aşık olmak gerek. Düşlerine aşkla bağlı olmak. Seni düşlerinden alıkoymak, vazgeçirmek isteyen dünyaya inat- ve ona karşı koyabilmek için- aşkla sarılmak gerek yaptığın şeye. Kurduğun düşe, en başta belki kendine. Aşık olunmak istiyorsan aşkla yanman gerek; önce senin kendine.

Çünkü bak, birbiriyle sarmaş ve dolaş görünse de herkes, gözünde aşk yanan kaç kişi var ki “adam olmuş”ların arasında. Ne kadar az kişinin kendi için heyecan duyduğu bir şey var etrafında, ne kadar nadiren anlatırken, yaparken, düşlerken, bakarken, çalışırken, aşk var gözünde. Beni hala dinleyen kişi- aynaya da bak arada, kendi gözlerinde aşktan bir iz kalmış mı, bakarken kendi gözlerine..

Çünkü  aşkını söndürmek, çünkü ateşini dindirmek gerekir “adam olmak” için. Çünkü seninle aynı düşü koşturanlar bile gün gelir “vazgeç bu sevdadan, biz hata etmişiz, bizim hatalarımıza sen de düşme” der. İşte tam da bunun için, aşkla bağlı olmak gerek düşlere. Bizden önce kendini yarım bırakmışlardan olmamak için. Düşlerinin bedellerini göğüsleyebilmek için, aşkla bağlı olmak gerek.

Bana bir şey yap dedim ilk yazımda. Bana seni fark etmem için bir şeyler yap. Bugün seni fark etmem, seni sevmem, belki hayran olmam için.. Yarın seni merak etmem, aşık olmam, anlamaya çalışmam için.. Öbür gün, sana inanmam, düşlerinin yolunda yürümem, seninle birlikte direnmem için bir şey yap. Gel sen işe kendin için bir şey yaparak başla. Senin kendine yaptığın büyüyüp bana ulaşsın. Gerisi kendiliğinden.. Gerisi öylece zaten.

Yazımın sonuna- lafımın bıraksan daha çok açılır, dallanır, budaklanır kısmına gelen kişi; kendin olmak, kendini gerçekleştirmek için bir şey yap. Bunu önce kendin, sonra benim için yap. “Adam olmuş”ların dünyasından daha başka bir dünyanın mümkün olduğunu düşlüyorum. Düşümü sürdürebilmem için gözündeki aşkı göster düşlerine duyduğun. Ben de tüm inancımla bağırayım, “başka bir dünya mümkün; düşlediğimiz sürece, ve aşkımız kadar.”