Babalar başkadır. Kızlarının babaları bambaşkadır. En sıkı baba-kız ilişkisi de olsa en mesafelisi de; hayatın bir yerinde, bir zaman gelir ve her kız hesaplaşır babasıyla. Yüzleşir demiyorum, ama mutlaka hesaplaşır.

Babalar bizim ilk kahramanımız, ilk erkeğimiz, ilk örneğimiz, ilk koruyucumuz, ilk… ilk…ilk’imiz…

Babalar hayatımızdaki en güçlü, en yakışıklı, en uzun boylu, en korkusuz, en doğru, en…en…en…diye konumlandırdığımız erkek.

ÇÜNKÜ KIZ ÇOCUKLARI SAFTIR…GÖZLERİ SONRADAN AÇILIR…

Kız çocukları babalarını koşulsuz severek başlarlar… Öyle başkalarına yaptıkları gibi yaşananlara göre değer biçme mekanizmaları işlemez babalar için… En yüksekten başlatırlar babaları. Çünkü kız çocukları saftır biraz…

Derken büyümeye başlarız…

Read the rest of this entry »

Her çocuk çığlığında,

Her  yersiz ölümde içim sızlıyor,

Sorumluluğu düşündükçe…

Savaşarak büyüyen çocuklara…

Akşam eve gelip haber izlerken şiddeti gösterdik. Birbirimize bağırıp çağırırken bize bakan ve her şeyi hafızasına kaydeden, bizi model alan o iki küçük gözü görmezden geldik. Televizyon diye bir kutunun önüne oturtup; ölümü, savaşı, kanı izlettik. Okulda eğitilsin-öğretilsin diye elimize bırakılanları, hata yapma şansı tanımadan ödül ile değil ceza ile eğitmeye kalkıştık. Daha kendi çocuğumuzu eğitilsin isterken, “eti senin kemiği benim” diye emanet ettik. Düşüp de canı yandığında “vur sen de, vur masaya” dedik. Taşlardan, masalardan bile öç alma hırsı koyduk körpecik yüreklerine.

Read the rest of this entry »

BİR..

Hep uçsuz bucaksız bir kalabalık içinde bilmişti kendisini. Hep, bir kalabalık içinde, herhangi biri sanmıştı kendisini. Bir kargaşa, bir gürültü içinde akıyordu zaman. Bir anda yok olsa kalabalığın içinden, hiçkimsenin, artık varolmadığını farketmeyeceğini düşündü. İçinde büyüttüklerini kimse görmez, kimse bilmez, umursamazdı sanki. Ona karşı birleşmiş, cephe almış bir dünya değildi belki ama, anlamsız mıydı ne herşey kalabalık için? Her biri birbirinin aynı olan kalabalığın bir parçası olmak anlamsız hale gelmişti çünkü onun için.. Read the rest of this entry »

Bana seni fark etmemi sağlayacak bir şeyler yap..Bir konudan rahatsızlık mı duyuyorsun.. Bir şeyler yap.. Bir şeyi çok mu istiyorsun; bir şeyler yap.. İnandığın şeyler mi var; onlar uğruna bir şeyler yap. Şu günlerde ne yapıyorsun? Hiçbir şey yapmıyorsun..

Eylemsel yaşamak.. Şu hayatta yaşayıp giderken bir şeyler yapmak gerek.. Daha doğrusu öylesine yaşamak değil de yaşadığın her şeyi eylemsel yaşamak gerek.. Düşündüğünü, hissettiğini, karşı çıktığını, inandığını, hoşuna gideni, sinirini bozanı, ben diye ortaya koyduğun her ne varsa yaşamında eyleme dönüştürmek gerek. Ancak o zaman küçücük olan varlığını paha biçilmeze dönüştürebilirsin. Read the rest of this entry »