Söz uçar ama yazı da kalmadı galiba… Yazacak şeyler kalmadı… Yazı yazanın yeni bir yazı yazmaya cesaretide kalmamış olabilir. Belki bana yazı yazmamı biri hatırlatmış olabilir, bıyıklı ve alnı açık biri Ve ben yeni bir şeyler yazmak için bahanelerimin tükendiğini farketmiş olabilirim. Belki bu zaman zarfı içinde dünya bile değişmiş olabilir. Du bakim… Cık bildiğin dünya yine kendi kafasına göre dönüyor üstünde yaşayan insanların ritmine aldırış etmeden. Üstelik hiç düşünmüyor acep mideleri bulanıyor mu inmek isteyen var mı peh!

Zamanla ne istediğimizi bilmeyen ergenlere dönüşüyoruz galiba. Yavaş yavaş gerçekleşmeye başladığında güzel şeyler şu hayatta, mutsuz edecek yeni bir neden bulmakta ışık hızıyla yarışırız, hatta toz yuttururuz, anahtarını bile alabiliriz. Nedir bu peki bir derde bir imkansıza sonuçta mutsuzluluğa bu kadar bağlanma isteği?

Gerçekten ergenleşiyoruz galiba. Ara sıra tüm dünya bize karşı falan sanıyoruz. Onun bizimle bir derdi yok valla dönüyo o öyle, onun bile kendinden çok beklentisi yok. Ama bizim karşımızda kim olursa olsun o kadar çok beklentimiz var ki! Hep o beklediklerimiz yüzünden bu kadar geç kalıyoruz ya hayata. Çünkü emin olun karşınızdaki kişinin belki sizden haberi bile yok. Ne istediğinizden ne düşündüğünüzden… Fark etmek istemiyoruz hala ihtiyacımız olan tek şey cesaret aslında. Konuşmaya, hazır olmaya, var olmaya ve var etmeye, en sonunda hepsini gerçekleştirmeye… Belki merhaba ile başlayan bir konuşma… Hani böyle geceler boyunca ne konuşacağını düşünürsün ya, aynanın karşısında konuşma provası falan… Hiç gerek yok! Merhaba de konuş nasıl geliyorsa diline kelimeler, saçmala, belki kekele gözlerin doluyorsa dolsun bırak boğazın düğümleniyorsa bi yudum su iç ama söyle yeter ki… söyle! Rezil olacaksan ol, kapıdan çıktıktan sonra arkandan gülecek mi gülsün bırak. Senin hakkında kimin ne söyleyeceğini bir kenara bırak. Söyle sadece. İlerde sen bile güleceksin, anı olacak valla. Ama keşke söyleseymişimden iyidir, iyi ki söylemişim demek emin ol.

Hayat kimine kısa kimine uzun ama nasıl yaşadığınla doğru orantılı orası bir gerçek. Ne zaman biteceği bir sır. En dolu dolu şekilde yaşanmayı hak etmiyor mu? Bir pazar erken kalkıp yürüyüş yapmayı güneşli ama biraz soğuk bir günde. Ardından bir simit bir çay eşliğinde vapurla karşıya geçmeyi iş için değil kendin için. Sadece martılara simit atmak için…

Hayat gülümsemeni hak ediyor ve gülümsemen mutlu bir hayatı…

hayat diyorum
bazen
ne garip
neler yaptırıyor insana
ya da insan
neler yapıyor hayata
değil mi ya?
neden hep edilgeniz ki
bir numaralı failiyken hayatımızın üstelik
e ama maktül de biziz
nasıl bir oyun bu
tetiği çeken elle kurşunun girdiği kafa aynı bedende
intihar!

yaşamak intihar öyleyse
hadi ordan!
nasıl bir tümevarım bu
tüm?
tüm olan ne var ki
her şeyin bir şeyi eksik
olan şeyler de birbiriyle çelişiyor üstelik
çelişki
bir tek çelişirken çelişmiyorum kendimle
çelişmek konusunda çok tutarlıyım
bırak ironiyi be adam!
…
üç nokta

Gelecek Olana
olmayana,
belki de hiç olmayacağa.
belki boşluğa,
belki karanlığa,
belki karanlık-boşluğa…

olmayanadır bu satırlar,
gerçeğin, varlığını hak etmediği kişiyedir.
beklemektir gelmeyeceğini bile bile,
belki de gelenlere haksızlıktır tüm bunlar.

olmayışına,
gelmeyeceğine,
haksızlıklara,
hayal kırıklıklarına “rağmen”dir bu satırlar.

bu böyle biline…

usulca süzülmelisin hayatıma
kader, nasip, kısmet adına yapabilirsin mesela
gümbür gümbür olmasın gelişin
sessizliğin olsun varlığının emaresi
“ben buradayım” diye sus, ben seni duyayım.

Ahh…

Nasıl yoğun bir cız etme.. Şimdi bir evlat daha mı anneciğinden koptu.. Yazdan kışa geçişle, kıştan yaza geçiş doğanın silkelenişi derler

- bir yeni uyanış sürecine hali ve direnci olanın atladığı, artık takati kalmayanların da bir önceki zamanda kaldığı.

Ölümler de bu mevsimlerde olurmuş çoğunlukla. Doğa silkinişiyle insanları da silkermiş eteklerinden. Şimdi laf mı bu

– biz diğer zamana sözüm ona atlayabilenler –

atlayabilecek miyiz ki önceki zamanda bırakınca sevdiklerimizi. — Ölmekle yaşamanın farkı işte her zamanda olmakla bazı zamanlarda olmak

- çünkü giden kendinden önceki zamanda kalıyor.

Diğer zamana geçenlerse her kalanla birlikte geçmiş zamanda bir parçasını bırakarak-

Her kalanla birlikte biraz daha küçülerek, eksilerek, parçalanarak…

İnsan yaşamak istiyor içgüdüsel olarak, her silkinişte hep bir sonraki zamana atlayabilmek- Yani bir meziyet olarak görülebilir belki doğal seleksiyonda elenmemek

-Ama her diğer zamana atlayışta geçmiş zamanlarda bıraktığımız parçalarımız daha da kabaran bir yığın.

-Bir gün bir bakmışsın en başarılı ve dirayetli olan sen- son zamana atlayışında kala kala kalan sen unufak-

Belki de zamanında kalmak en iyisi o yüzden. Ardında bıraktığın parçalar senden büyük hale gelmeden.

-Belki de “evlat acısı göstermesin” “sıralı ölüm olsun” deyişleri hep bu yüzden.

-Hoşluğunla kal geçmiş zamanda Nermin Teyze,

küçüğün’ün sende/senle kalan parçasına iyi bak…

Muazzam bir karmaşa vardı o gün. Herkes bir yana koşuşturuyor, kimin ne yaptığı anlaşılmıyordu. Gözlerde ne yaptığını bilmeyen bakışlar vardı ama davranışlar bakışların aksine kendinden emindi. Herkes ne yaptığını biliyordu. Bu hengamenin içerisinde etrafına şaşkın şaşkın bakınan Cemil o ortamdaki kendinden en emin bakışlarla göz göze geldi.

- Yüzbaşı: Sen hala hazırlanmadın mı? Bölüğün çıkmak üzere.

Cemil o anda aslında gördüklerinin ne olduğunu çok iyi bildiğini fark etti. Olacakları, yapılacakları çok iyi biliyordu ama bilmediği bir şey vardı. Bırakın cevabını bulmayı sorması bile çok zordu. Anlatmak için sayfalar dolusu yazmak, ağız dolusu konuşmak, onlarca bağlaçlı cümleler kurmak gerekiyordu belki de. Tüm bu karmaşıklık tek bir kelime sığlığında tezahüt etti Cemilin dudaklarından: "Nereye komutanım?"

- Komutan : Ne demek nereye Cemil, ne demek nereye?

Sahi ne demek "nereye" Cemil?

Sen farkında değilsin galiba olayların, ülke olarak çok sinirlendik biz. Hepimiz için bıçak kemiğe dayandı artık Cemil!

Üç beş çapulcunun ettiğine bak hele. Onlara pabuç bırakacak bir ülke miyiz biz?

Çok kızgınız Cemil anlatamam sana.

Fazla bile bekledik aslında. Ülke olarak hepimiz aynı fikirdeyiz. Artık gücümüzü göstermenin zamanı geldi. Ne gerekiyorsa yapılmalı!

Her yerde, her köşebaşında dillendiriliyor bu zaten. Ülke olarak çok önemsiyoruz bu konuyu Cemil. Kimimiz yapılması gerekenleri anlatırken ağzından salyalar fışkırtıyor olabilir. Ama inan içimizdeki acının büyüklüğünden hepsi. Ağzımız dilimize dolanıyor Cemil.

Takip ettin mi bilemiyorum iktidarı muhalefeti hepsi aynı fikirde zaten. Mevzu vatan olunca ayrışmak yakışmazdı bize. Ülkecenek bir olduk, birlik olduk Cemil.

Gereği neyse yapılmalı!

Annenle babanla pek görüşemedik bu ara tabi. Bir de nişanlın varmış sanırım onla da pek konuşamadık. Ama ülke olarak bu olaya odaklandık Cemil, hiç şüphen olmasın. Hepimiz bu konuya kafa yoruyor, bu acı bitsin diye uğraşıyoruz(!). Biz hep sizi düşünüyoruz Cemil!

Hal böyleyken,

acımız yüreğimizi dağlamış,

içimiz kan ağlıyorken,

sahi ne demek "nereye" Cemil?

Mutlu değilim. Hatta bu anlamda baya bir zarardayım diyebilirim. Sizin sonucunuz nasıl çıktı bilmiyorum ancak benimkinden pek farklı olduğunu düşünmüyorum açıkçası. Böyle düşünüyorum ancak böyle düşününce takıldığım bir nokta daha çıkıyor ortaya; eğer siz de benim gibi düşünüyorsanız nasıl yaşayabiliyorsunuz bir deyin hele. Ya da en güzelini mi yapıyorsunuz; düşünmüyorsunuz. Halbuki her “nasılsın” sorusunun cevabında “iyi” oluyoruz hepimiz, nasıl oluyor bu kadar mutsuz oluyoruz? O “iyi” gerçek iyi değil değil mi? Biliyorum. Ben denedim efendim, “nasılsın” sorusuna iyi olmadığım zaman -ki ekseri değilim- “iyi değilim” dedim ama olmadı. Ezber bozmak insanlar tarafından tercih edilen bir durum değil ne yazık ki. Bir anlık afallamadan sonra geçiştiriliyorsunuz, onlarınki de bir nevi savunma mekanizması. Beklenmeyen durumlar oluştuğunda hafif saçmalayıp toparlanıyorlar sonra. Ben de o günden sonra hep “iyi” olmaya karar verdim zaten. İyi ya ne olsun, senden ne haber?

Şimdi düşünüyorum efendim -düşünen bir hayvanız en nihayetinde, ara ara yapıyorum ben de bunu- bu dünyadaki yegane amacımız mutlu olmak, varmak istediğimiz son nokta hep mutluluk. Diğerleri hep o son noktaya varmak için bir araç. İyi güzel de mutlu değiliz be kardeşim, ne olacak o iş? Değişik alternatifler var tabi; birisi ümit etmek. Mutlu olacağınız anın ümidiyle çalışmak, çabalamak, güzel şey. Diğeri ise hiç düşünmemek. Bence en yapılması gereken şey. Başka türlü baş edilmiyor çünkü, ben edemiyorum en azından. Bir üçüncüsü gelmiyor aklıma. Hal böyleyken ilkinden çaktık zaten, yeni ümitler yeşertecek gücü olan ne ala. Vallahi bende yok azizim. “Düşünmemek” ise yapmayı en çok istediğim şey. Ancak nereye düşünmüyorsun? Kafada zibilyon tane soru işareti dururken nereye düşünmüyorsun arkadaş?

Haliyle çıkılmıyor işin içinden. Sonra bir soru daha geliyor akla; “neden?”. İnanırsınız inanmazsınız o kısmını bilemem ama ben inananlar tarafındayım. Yani yaratıcıya, ölümden sonraki hayata vs. inanıyorum. Sana inanıyorum Tanrım, inandığım şekilde yaşayamıyorum belki afedersin ama sana inanıyorum inan bana. Evet istediğin gibi biri olamadım biliyorum ama elimden geleni yaptım. “Erken pes ettin” dediğini duyar gibiyim, bilmiyorum Tanrım sen öyle diyorsan öyledir ama bana sorarsan “ben bu kadarım”. Biliyorum Tanrım, ne senin istediğin gibi biri olabildim ne kendi doğrularımı savunabildim ne de diğerlerinin doğrularını kabul edebildim. Arafta kaldım hep, benim gibiler için mi yarattın orayı Tanrım? Yapamadım. Düşündüğümü söyleyemedim, doğru bildiğimi yapamadım, sizin istediklerinize ayak uyduramadım. Hepsinde yarım kaldım. Ne kendime yaranabildim, ne size ne de O'na. Biliyorum Tanrım kızgınsın bana

Çözemiyorum ben bu denklemi, hikmetinden sual olunmaz Tanrım inan ben de etmiyorum. Bendedir eksiklik beceremedim, çözemiyorum. Ama ben bundan fazlasını yapabileceğime inanmıyorum. Çırpındıkça çamur sıçrıyor etrafıma, çamur deryasında çırpınıyorum başka şansım yok. Hal böyle olunca “çırpınmak niye?” diyorum Tanrım. Olmuyor ikimiz de görüyoruz. Ama çıkacak yolları da kapatmışsın be Tanrım. İsyan ediyorum sanma haşa, ama istediğim zaman gelebilmeyi isterdim sana. Kudret sende tabi “ben istediğim zaman gelirsin” diyorsuın, anlıyorum seni Tanrım. Bekliyorum, çok geç olmamasını ümit ederek. Orada çok güzel karşılanacağımı falan düşündüğümden değil, amenna ve saddakna ne gelirse kabulüm. Ama burası Tanrım, nasıl desem… hem belki seni çok özlemişimdir, “inna lillah” dedik “ve inna ileyhi raciun” zamanı gelmedi mi hala? Vuslat diyorum Tanrım, vuslata hasret kaldım.

14 Ağustos 1992,

“Yaz tatilimin en güzel günleri… Daha yedi yaşındayım ben.  Kurşun, sadece bir kalem benim için. Silahlarım boncuk atıyor, su püskürtüyor. Kan kırmızısı, plastik topumun rengi. Barut kokusu, benim için maytap patlaması. Babam ve amcalarım para topluyorlar tüm köylüden. Abhazya için diyorlar. Benim harçlığım yokken nasıl bu kadar bencil oluyorlar anlamıyorum.”

30 Eylül 1993,

“Babama hala kızgınım, toplanan bütün parayı çoktan derneğe vermiş. Okulum yeni başladı. Önlüğüm geçen seneki önlük. Seneye de giyersin diye büyük aldılar. Suluğum kırık, yenisi için on beşini, maaş gününü beklemem gerekir.”

.

.

.

.

.

30 Eylül 2010,

“Canlar ülkesinde bir can eksik, hiçbir sevgilinin saramayacağı kadar sarılmak isteyen bir can. 17. yaşın kutlu olsun canım. Duyuyorum, soluyorum özgürlüğü, unutmuyorum güneşin en güzel battığı yerler için savaşan ve ölen yürekli insanları.

Çok yaşa Abhazya’m. Çok yaşa! Ve ben de göreyim.”