Çünkü kişi görür ve bilir ki, – sen de şimdi gözleri satırlarıma değen, sen de bilirsin yaşarsın ki- kişi “oldum” dedikçe, şu düşlere ayak uyduramayan hayatın kurallarına göre “adam oldukça” daha az konuşur olur. Sükut altın olduğundan değil de, anlatacak değerli bir şeyi olmadığından. Düş kurmayı çoktan unuttuğundan. Ve gitgide kuruduğundan.. Bak etrafına.. Anlatacak değerli bir şeyi olmayan, düşü kalmamış kişiler sarmış etrafını.
Yanındakini –de- beslemeli kişi, besleyebilmeli… Ama birini besleyebilmek için önce kendini beslemeli. Yalnızlığını beslemeli, hayallerini beslemeli, yeteneklerini beslemeli, düşüncelerini beslemeli, zevklerini beslemeli, duygularını beslemeli… Ancak kendini besleyip, doyuran kişi çünkü, başkasını besleyebilir, başkasına bir şey sunabilir. Başka bir yerden bakınca kendisini beslemeye çabalayan kişi ancak, kendine bir şey sunanı fark edebilir, sunulanın değerini anlayabilir.

Çünkü gözleri satırlarımda dolanan kişi- ola ki kendini besleyebilen azınlıktansan, bunu da bilirsin ki, sen bir düş uzattığında,  “adam olmuş”lar küçümseyerek bakar sana, sağ omzunun üzerinden hani.. elinde düş’le kalakalırsın..

Ne çok bahanesi var kişinin- en başta kendisine karşı. Ne çok bahane kendi düşleri adına..  Kendini beslememek, kendini gerçekleştirememek karşısında bu ne çok bahane, bu ne çok kendini kandırma..

Hala vazgeçmeyip zırvalarımdan, yazıyı okuyan kişi, sen de bilirsin bu yazdıklarımı aslında, herkes bilir ya aslında, herkesin bir meşru nedeni vardır kendini unutmaya, düşlerinin peşini bırakmaya. “Adam olmak” zor iştir ya düşlerine sahip çıkmak daha zor iştir. Gel gör ki, adam olmanın primi çoktur. Kendin korumak, kendin kalmak ise beş para etmez.

Kendine değer vermek gerek. Birken iki olmak için; önce bir olmak gerek ya. Aynı o hesap işte. Başkasına değer verebilmek, değerini görebilmek için önce kendine değer vermek gerek.
Aşık olmak gerek. Düşlerine aşkla bağlı olmak. Seni düşlerinden alıkoymak, vazgeçirmek isteyen dünyaya inat- ve ona karşı koyabilmek için- aşkla sarılmak gerek yaptığın şeye. Kurduğun düşe, en başta belki kendine. Aşık olunmak istiyorsan aşkla yanman gerek; önce senin kendine.

Çünkü bak, birbiriyle sarmaş ve dolaş görünse de herkes, gözünde aşk yanan kaç kişi var ki “adam olmuş”ların arasında. Ne kadar az kişinin kendi için heyecan duyduğu bir şey var etrafında, ne kadar nadiren anlatırken, yaparken, düşlerken, bakarken, çalışırken, aşk var gözünde. Beni hala dinleyen kişi- aynaya da bak arada, kendi gözlerinde aşktan bir iz kalmış mı, bakarken kendi gözlerine..

Çünkü  aşkını söndürmek, çünkü ateşini dindirmek gerekir “adam olmak” için. Çünkü seninle aynı düşü koşturanlar bile gün gelir “vazgeç bu sevdadan, biz hata etmişiz, bizim hatalarımıza sen de düşme” der. İşte tam da bunun için, aşkla bağlı olmak gerek düşlere. Bizden önce kendini yarım bırakmışlardan olmamak için. Düşlerinin bedellerini göğüsleyebilmek için, aşkla bağlı olmak gerek.

Bana bir şey yap dedim ilk yazımda. Bana seni fark etmem için bir şeyler yap. Bugün seni fark etmem, seni sevmem, belki hayran olmam için.. Yarın seni merak etmem, aşık olmam, anlamaya çalışmam için.. Öbür gün, sana inanmam, düşlerinin yolunda yürümem, seninle birlikte direnmem için bir şey yap. Gel sen işe kendin için bir şey yaparak başla. Senin kendine yaptığın büyüyüp bana ulaşsın. Gerisi kendiliğinden.. Gerisi öylece zaten.

Yazımın sonuna- lafımın bıraksan daha çok açılır, dallanır, budaklanır kısmına gelen kişi; kendin olmak, kendini gerçekleştirmek için bir şey yap. Bunu önce kendin, sonra benim için yap. “Adam olmuş”ların dünyasından daha başka bir dünyanın mümkün olduğunu düşlüyorum. Düşümü sürdürebilmem için gözündeki aşkı göster düşlerine duyduğun. Ben de tüm inancımla bağırayım, “başka bir dünya mümkün; düşlediğimiz sürece, ve aşkımız kadar.”