BİR..

Hep uçsuz bucaksız bir kalabalık içinde bilmişti kendisini. Hep, bir kalabalık içinde, herhangi biri sanmıştı kendisini. Bir kargaşa, bir gürültü içinde akıyordu zaman. Bir anda yok olsa kalabalığın içinden, hiçkimsenin, artık varolmadığını farketmeyeceğini düşündü. İçinde büyüttüklerini kimse görmez, kimse bilmez, umursamazdı sanki. Ona karşı birleşmiş, cephe almış bir dünya değildi belki ama, anlamsız mıydı ne herşey kalabalık için? Her biri birbirinin aynı olan kalabalığın bir parçası olmak anlamsız hale gelmişti çünkü onun için..

İKİ..

Kalabalık içinde farkedilmemiş, anlaşılmamış olmaya hayıflanırken o da ne? Farkında olan, anlamaya çalışan birisi mi vardı yoksa? Sürekli yanında bitiveren.. Sanki bir güvenceydi, bir kol uzanımı mesafede. O kadar geniş, o kadar uçsuz bucaksız alanda gelip onun dibinde bitivermişti. Bir süre sonra, arkasındakilerle değil de yanıbaşındakiyle yaşamaya başladığını gördü. Sanki diğerlerinden uzaklaşmış, birbirlerine daha bir yakınlaşmışlardı. Sanki, tıpkısıydı. E, o zaman, daha başkasıyla nasıl uyumlu olabilirdi? Uyumu yakalayabileceği tabii ki kendisiyle “aynı” olandı.

ÜÇ..

Zaman geçti. Her geçen gün, yüzüne vuran güneşin varlığına inat gökleri koyulaştı sanki. Yalnız değildi belki ama, başta ona güven veren “aynı”yla, “tıpkı”yla beraber olmak hep kendisiyle beraber olmak gibiydi.
Zaman geçti. Her geçen gün, yüzüne vuran güneşin varlığına inat gökleri koyulaştı sanki. Her geçen gün koyulaşan gökler boğmaya başladı onu şimdi.

DÖRT..

Aklıyla duyguları tam ters yönlere koşuyordu dört nala. Yeni bir karardı. Düşmüştü aklına. Ve bir bitiş… Ve her zamanki gibi, kendisiyle başbaşa bir başlangıç olmuştu bedeli. Bu mantık kimindi? Kendisinin. Peki bu yürek? O da kendisinin. Peki bu beden ne yapsındı şimdi? İkiye bölünüp hem aklıyla, hem kalbiyle ayrı yönlere koşamıyordu ki. Bir süre gitmeye kalksa da, akıl gelmeyince kalbin koştuğu yere bir şeyler ters gidiyordu. Huzur kaçıyordu. Kalp kalmayınca aklın yanında can çok acıyordu. Ne yapsındı ya şimdi bu beden? Başını nereye dönseydi?

BEŞ..

Başını hafifçe yukarı kaldırdı. Masmavi bildiği gökyüzü bembeyaz bulutlarla kaplıydı şimdi. Pamuk pamuk bulutlar iki çizgi halinde yarılmıştı sanki. İki yarığı takip etti. Tam başının üstünde birleştiklerini farketti.
Demek ki birleşiyordu bir yerde. Yürekle akıl, aynı yerde buluşacaktı demek ki.. Demek ki sadece zaman gerekti…

ALTI

Şimdi kalabalıktaki herhangi biri gibi görmüyordu kendisini. Belki de o kalabalığın farkında değildi şimdi. Diğerlerinin içinde ama bir adım dışında, yapayalnız da olsa durabildiğini farketti. Farketti ki, tek başına rüzgara karşı dimdik durabilirdi. Belki de kendisini farketmeyen kalabalığa boşuna kızmıştı bunca zaman. Belki kendisi de yeni farkediyordu kendisini şimdi. Dimdik , “başka”yı bekleyecek güçteydi şimdi…

YEDİ..

Uzun zaman sonra, huzur kondu sanki içine. Uzun zaman sonra, geldi belli belirsiz bir gülümseme, kondu sanki yüzüne. Gördü ki, “başka” gelmişti. Kendisi ne kadar güçlü, ne kadar sıkı sıkıya bağlıysa toprağa, bir o kadar özgür, bir o kadar uçarıydı “başka”.. Bir öpücük kondurdu. Bir zaman başında uçuştu. Süzüldü. Göstere göstere renklerini.. Ve uçtu gitti, geldiği gibi aniden. Geriye “al”ını bıraktı, kanadındaki.

SEKİZ..

“Başka”nın “al”ı şimdi heryerdeydi. Uçsuz bucaksız, hep aynı bildiği kalabalık “al”larla bezeliydi şimdi. Belki de zaten hep öyleydi de o bilememişti “başka”yı ararken etrafındaki onca”al”ı görmeyi…