Adem’in çocukları yaratıldıkları günden beri pek çok şey oldular. Hayvanlardan daha aşağı kölelerde insandı, tanrılardan daha yüce krallarda… Kimi zaman salt benlikleri ile tanımladılar kendilerini kimi zaman ataları içinde en şöhretli olanıyla… Bazen açlıktan ölecek kadar fakirdiler bazen dağları yerinden oynatacak kadar zengin…

Yine de hepsi insandılar… Güçleriyle, zaaflarıyla, inançlarıyla, sevinçleriyle, hüzünleriyle, varlık ve yokluklarıyla velhasıl tüm yönleriyle Adem’in çocuklarıydılar işte…

Belki kimisi uzundu biraz daha, kimisi biraz akça pakça yada siyahça. Kiminin dili kuş cıvıltısını andırırdı kimisi de belki biraz daha ağır tonajda…

Lakin ne farkı vardı ki insandılar hepsi sonuçta…

Demem o ki esas mesele insan olmakta.

İyi insan olmak! Read the rest of this entry »