Yazıyı bu iki büyük adamın sözleri eşliğinde okumanız önemle rica olunur.

Yatağa uzandı, gözlerini tavana dikti. Aklından eski sevgililerini geçirdi. Yüzlerini hatırlamaya çalıştı tek tek. Kiminin gülüşüne vurulmuştu, kiminin lüle lüle saçlarına. Hepsine de "aşık" olmuştu.

Aşk olunabilen bir şeydi.
Hepsi de bir şekilde bitmişti.
Aşk bitebilen bir şeydi. Taa ki tüm ezberleri bozulana kadar…
Sen.
O kadar çok sıfatın var ki…
O kadar çok anlamın var ki…
Sen.
Devler ülkesinin küçük prensesi.

Aşk, bencil bir duygudur. Ortaya çıktığında haberi bile olmaz kimsenin, yürekle halleder işini. Diğer organlar bihaberdir olanlardan. Olduktan sonra öğrenirler ancak. O dönem pek söz hakları bulunmaz ama olsa itiraz edecek birileri çıkar genelde. Akıl, mantık işi değildir sevmek. O yüzden yüreğin bu vurdumduymaz tutumuna hallenirler içten içe. Bir şey diyebilecekleri ana kadar susarlar, ama mutlaka derler diyeceklerini.

Ezberbozan demiştim ya hani ilk o zaman fark ettim bunu. Akıl, mantık, yürek bilimum organın oy birliğiyle geçti bu sevgi. Olacak iş değil diye düşünmüştüm ilkin. Bu birliktelik bir çok şeye gebeydi, öyle de oldu.

İlk önce akıl karıştı işin içine, ruhla bir anlaşma yapmışlar. Kalbe gittiler: "Tek başına götüremezsin bu işi, isteklerimiz var."

Ezberbozan

"Yalan olmayacak öncelikle. Sadece gerçeği çarpıtmak değil, gizlemek de dahil buna. Ne düşünülüyorsa o söylenecek. Bütün maskeler çıkarılacak yanındayken. Ruh çırılçıplak olacak. Biliyoruz biraz riskli ama başka türlüsü olmaz. Bu, başka zaman yapılamaz, şimdiye kadar gördük bunu. Ya şimdi ya hiç!"

Olmadı.

Bana, tüm yaşanmışlıklarıma aykırı kararlar aldıran o kaçamak bakışlar kendisine aynı gücü vermemiş demek ki.

Bitti. Onun dünyasının bir parçası olduğumu hissedemeden bitti.

Sonrası malum, adabıyla acısı yaşanacak ve miyadı dolunca da bitecekti.

Ezberbozan.

Bitmedi. Seni unutmak mı istememdim, istedim de unutamadım mı bilmiyorum. Sonucun aynılığının süreci kifayetsiz kıldığı bir durum. Seni sensiz yaşamaya başladım. 3. sınıf aşk romanlarının tabirlerine benzedi biliyorum ama burada kullanılma amacı cümlenin romantikliği değil, gerçek anlamı.

Çok sıradan şeyler yapıyorduk seninle. Ne kadar garip değil mi? Her şeyi yapabilirdik oysa ki. En romantik akşam yemeklerini yiyebilir, en güzel gün batımlarını izleyebilirdik. Her birimiz kendi hayal dünyamızın Tanrısıydık nasılsa. Ama olmadı. Seninle ilgili kurduğum hayallerin hiçbirinde dünyanın en güzel yerinde değildik ama ben oradaymışız gibi hissettim hepsinde.

Kaldırımlarda yürüdük beraber, mağazaların vitrinlerine baktık.

Çarşıda buluştuk bir gün, ufak bir kafede yeşil çay içtik.

Geçen yine sabahın kordon saatinde aynı yerde kahvaltı yaptık.

Gece televizyon izlerken uykuya dalmışsın, ufak bir battaniyeyle üstünü örttüm, uyandırmadım orada kaldın.

Ezberbozan.

Bitmez bu yazı, bu adımlar bitmez.

Akla gelen onlarca kelime korkudan dile bile ulaşamıyorken kaleme daha fazlası düşmez.

Nazım'a bırakalım kendimizi. Önce çıkıp "Bence artık sen de herkes gibisin"  desin, sonra da "Yüz yıldır geliyorum ardından".

Tutarsızlığımıza, zayıflığımıza, acizliğimize, kabullenemediklerimize, insanlığımıza vursun Nazım belden aşağı.

Not: Yazıdaki tüm karakterler hayal ürünüdür. Anlatımdaki 3. tekil <–> 1. tekil şahıs geçişleri anlatımı güçlendirmekten başka bir şey değildir.

Bodrum katından bile kaçırabilir beni. Hem bak, ne Rapunzel gibi uzun saçlara ne de görkemli bir şatoya ihtiyacımız var. Bir de siyah bir gelinlik giyse ne olur? Toz mu olur, söz mü?

Aranan Prens Kriterlerinde(APK) son sırada olayım kimin umurunda? Prensesin test çözmeye son sorudan başladığını kim bilebilir benden başka. Gökkuşağındaki renklere bir de siyah-beyaz eklese benim hatırıma ne olacak? Sanki her şey tozpembe mi hayatta, her şey rengarenk mi? Kıssadan hisse bir filmimiz olsa, tabi ki siyah-beyaz… İzlerken nostalji yapmaktansa, nostaljiyle yaşayamaz mıyız, çok mu zor?

Her şey rutin mi olacak canım, biraz farklılık isteyemez miyim? Deniz mavisi gözleri, başak sarısı saçları olmasa, az biraz da çirkin olsa ne olur? Tabuları yıkmadık mı sonuçta? Susacağı zaman konuşsa, konuşacağı zaman sussa, burnu Kafdağı’nda olsa; hafif ukala, biraz deli, baya da asabi, olabildiği kadar kusurlu olsa, hiç dert etmesem. En iğrenç esprileri yapsa, ben katılsam ona ama gülmekten… O sağcı olsa, ben de solcu; o ana muhalefet, ben de ona muhalefet; baraja takılsak ikimizde, yine dönsek kürkçü dükkanına. Ortak hayallerimiz ortada kesişse, ama ben onun hayallerinin alt kümesi olsam hep. Yüzyıllar sonra bizden bahsetseler ama ağlatmasa bizim kafe’miz; yüzlerde hafif bir tebessüm bıraksa.

Aramızdaki şeyin adını AŞK koymasak, onun da bir adı olsa; yaş gününü kutlasak, mum yaksak, üflesek, söndürsek… Bizden ayrı bir kişiliği olsa, biz kişiliklerimizi kaybettiğimizde ona bir şey olmasa. Üç kişilik yaşasak bazı şeyleri. Ben onu aldatsam, o beni aldatsa, en sonunda da “O” bizi aldatsa. Ve her ayrılık beraberinde yeni bir başlangıç, yeni bir “ilk elli öpücük” getirse, dünya sağdan sola doğru dönse, kendi etrafında periyot atsa, biz ritim tutsak! Bir de şiirimiz olsa düz yazının içinde gizli, kafiyesiz, uyaksız, başı sonu belli olmasa, okuyan anafikir çıkaramasa, tak diye bitse…