dizginlerini bir türlü elime alamadığım hayat
uzaklaştırıyor beni kendimden
zamansız.
yürüyorum
beyazı kalmamış yalanlarıma
siyahı tükenmiş saçlarımı hiç taramadan.
köhne bedenimden taşan yağmurlar kadar
kirlenmiş emanetimi sorgulamadan
yürüyorum.
hayali bıçak gibi kesiyor dudaklarımı
tutunamadığım gülümseyişlerimin
çığlık çığlığa bağıramadan
susuyorum sessizce.
yürüyorum,
kasımın soğuk yapraklarına dokunamadan.
tüm aynalar kırılana kadar,
sararmış yüzüme bir defa daha bakmadan,
mutsuzluğumu umutsuzluğumla örterek,
bir daha hiç ölmemek için
yürüyorum…
siyahı tükenmiş saçlarımı hiç taramadan…

(6 KASIM 2007 ISTANBUL)